It is four months since I took up residence here at Jogabai Extension, an out growth of the predominantly Muslim locality known as Zakirnagar .The outgrowth is said to be an unlawful encroachment on the dried up bed of river Yamuna. I stay in the ground floor, in a small room, of a two storey, un-plastered house built on fifty square feet of sand filled land. One of the doors of my room opens on traffic less street which is used by pedestrian cyclists and occasionally two wheelers as of now.

Ever since my stay here when ever I woke up any time in the night I would be met by a disturbing and terrific tradling, squeaking sound of a bullock cart zooming past till the muezzins’ call of adhan went up at the crack of dawn , and beyond. The rhythmic whack of baton in perfect rhyme with mad raining of hooves squeaks and treadles... The impressions would evaporate no sooner they would get registered in my mind matter of factedly. .

Today I went in a different direction for my morning cup of tea in the open and walk and for that matter I ventured further north towards the Yamuna on my return journey. Was it an alive being with the senses of thirst, hunger, pain? Its mouth open in perfect 30 degree angle, bisected by a straight nearly cylindrical muddy tongue struggling to shoot out from the base. The mouth and tongue seemed locked still in a picture frame out of thirst, hunger, pain or constriction it is difficult for me to say.


The bruised black open mouthed buffalo-bull answering intermittent raining of batons with spurts of vertical jumps and then resuming the run. The cart was the size of a mini-truck laden with a mountain of grey sand loaded from the Yamuna bank. It was 7.30 in the morning. Alas! One more prayer had gone up from the minaret’s, dotting the sky line. “For Allah’s sake stop this cruelty”. It was 120 days and 120 nights the poor creature had been undergoing the merciless travails and how many more days lay ahead of him to be perfect clay

I sat brooding on the side walk with a Rs.3/- pen and a piece of soiled paper: “Ah Allah has not enabled me to have a digital camera to capture the life of men”., a small caravan of 3 elders and probably seven children passed by the size of procession never swelled till the grave yard. None of the faithful gave their ritualistic at least few steps together to the corpse and the bereaved. The oldest among them in his 60’s walked with the body wrapped in sparkling white coffin the two ends of which was tied giving the package a shape of bottle, in his lap. The body was that of a child but not of a baby.
One of the children walked behind holding a small polythene bag which showed a packet of incense stick a match box and some other stuff. In his left hand, with the other he held her sister’s hand firmly who seemed much younger to him.

Interestingly I found almost no lips muttering a prayer for the poor soul. A few days back a coffin bearing caravan had also passed that way then countless faces with down cast eyes had turned muttering prayers to bless the soul. Passer byes and shopkeepers and hawkers had lent their steps to earn the pleasure of Allah and honor the tradition of Prophet... It was a caravan of well-fed and well-clothed the size of which went on swelling till the procession reached the grave yard at the end of the road.

This was a patch of soiled men of clay. The next day when my bruised heart sought solace from another one, one of my Hindu friends said;” I is because of their previous bad karma because of which they are suffering. My Muslim friend said “it is the will of Allah the master of all affairs, a sin to think otherwise".

Adhaan et hommes d'argile
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
C'est de quatre mois puisque j'ai pris la résidence ici à la prolongation de Jogabai, une croissance de sortie de la localité principalement musulmane connue sous le nom de Zakirnagar. La conséquence serait un empiétement illégal sur sèche vers le haut du lit du fleuve Yamuna. Je reste dans le rez-de-chaussée, dans une petite salle, d'un étage deux, la maison un-plâtrée construite sur cinquante pieds carrés de terre remplie de sable. Une des portes de ma pièce ouvre sur le trafic moins de rue qui est employée par les cyclistes piétonniers et de temps en temps deux cyclistes en date de maintenant.

Depuis mon séjour ici quand jamais je me suis réveillé n'importe quand la nuit où je serais rencontré par déranger et tradling terrible, bruit de grincement d'un chariot de boeuf bourdonnant au delà jusqu'à ce qu'appel des muezzins le' d'adhan se soit attaqué vers le haut à la fente de l'aube, et là-bas. Les rhythmiques battent du bâton dans la rime parfaite avec pleuvoir fou des couics et des pédales de sabots… Les impressions les évaporeraient pas plus tôt obtiendraient enregistrées dans ma matière d'esprit de factedly. .

Aujourd'hui je suis allé dans une direction différente pour ma tasse de matin de thé dans l'ouvert et la promenade et pour cette matière j'ai osé davantage de nord vers le Yamuna sur mon voyage de retour. Était-il être vivant avec les sens de la soif, faim, douleur ? Sa bouche ouverte dans l'angle parfait de 30 degrés, bissecté par une langue boueuse presque cylindrique droite luttant pour tirer dehors de la base. La bouche et la langue ont semblé toujours fermées à clef dans un cadre de tableau hors de la soif, de la faim, de la douleur ou de la constriction qu'il est difficile que je dise.


La réponse à bouche ouverte noire meurtrie de buffle-taureau intermittente pleuvoir des bâtons avec des jaillissements des sauts verticaux et puis reprise de la course. Le chariot était la taille d'un mini-camion chargé avec une montagne du sable gris chargée de la banque de Yamuna. Il était 7.30 le matin. Hélas ! Une plus de prière était allée vers le haut du minaret, pointillant la ligne de ciel. « Pour l'arrêt du saké d'Allah cette cruauté ». Il était de 120 jours et pendant 120 nuits la pauvre créature avait subi les travails impitoyables et combien plus de configuration de jours en avant de lui à être argile parfait

j'a reposé la couvée sur la promenade latérale avec un stylo de Rs.3/- et un morceau de papier sali : Le « ampèreheure Allah ne m'a pas permis d'avoir un appareil-photo numérique pour capturer la vie des hommes ». , une petite caravane de 3 aînés et probablement sept enfants ont passé par la taille du cortège non jamais gonflée jusqu'à la cour grave. Aucune du fidèle n'a donné à leur ritualiste au moins peu d'étapes ensemble au cadavre et au privés. Le plus vieux parmi eux en quelques ses années 60 a marché avec le corps enveloppé dans le cercueil blanc de scintillement les deux extrémités dont a été attaché en donnant au paquet une forme de bouteille, dans son recouvrement. Le corps était celui d'un enfant mais pas d'un bébé.
Un des enfants a marché derrière tenir un petit sac de polythène qui a montré à un paquet de bâton d'encens une boîte de match et une autre substance. Dans sa main gauche, avec l'autre il a tenu la main de sa soeur fermement qui a semblé beaucoup plus jeune à lui.

Intéressant je n'ai trouvé presque aucune lèvre murmurant une prière pour l'âme pauvre. Quelques jours soutiennent une caravane de roulement de cercueil avaient également passé que les visages innombrables de manière alors avec les yeux vers le bas moulés avaient tourné des prières de marmottage pour bénir l'âme. Les byes de passant et les commerçants et les colporteurs avaient prêté leurs étapes pour gagner le plaisir d'Allah et pour honorer la tradition du prophète… C'était une caravane de bien-a alimenté et bien-a vêtu la taille dont est allé sur gonfler jusqu'à ce que le cortège ait atteint la cour grave à l'extrémité de la route.

C'était une pièce rapportée des hommes salis de l'argile. Le jour suivant quand mon coeur meurtri a cherché la consolation de encore, un de mes amis indous a indiqué ;  » I est en raison de leur mauvais karma précédent en raison duquel ils souffrent. Mon ami musulman dit « lui est la volonté d'Allah le maître de toutes les affaires, un péché à penser autrement ».

Adhaan y hombres de la arcilla
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Es cuatro meses puesto que tomé la residencia aquí en la extensión de Jogabai, un crecimiento de la salida del lugar predominante musulmán conocido como Zakirnagar. La consecuencia reputa una usurpación ilegal en secada encima de la cama del río Yamuna. Permanezco en la planta, en un cuarto pequeño, de un cuento dos, la casa un-enyesada construida en cincuenta pies cuadrados de tierra rellenada con arena. Una de las puertas de mi sitio abre en tráfico menos calle que sea utilizada por los cyclists peatonales y de vez en cuando dos rodadores en fecha ahora.

Desde entonces mi estancia aquí cuando desperté siempre en caulquier momento en la noche que tradling fabuloso me satisfaría disturbar y, sonido chirriante de un carro del buey que enfocaba más allá hasta que llamada de los muezzins la' de adhan fue para arriba en la grieta del amanecer, y más allá. El whack rítmico del bastón de mando en rima perfecta con llover enojado de los chirridos y de los pedales de los enganches… Las impresiones las evaporarían no más pronto conseguirían colocadas en mi materia de la mente de factedly. .

Entré hoy en una diversa dirección para mi taza de la mañana de té en el abierto y la caminata y para esa materia aventuré el norte adicional hacia el Yamuna en mi viaje de vuelta. ¿Era el estar vivo con los sentidos de la sed, hambre, dolor? Su boca abierta en el ángulo perfecto de 30 grados, bisecado por una lengüeta fangosa casi cilíndrica recta que lucha para tirar hacia fuera de la base. La boca y la lengüeta se parecían todavía trabadas en un marco de sed, de hambre, de dolor o de la constricción que es difícil que diga.


El contestar boquiabierto negro contusionado del búfalo-toro intermitente el llover de bastones de mando con arranques de saltos verticales y después reasumir el funcionamiento. El carro era el tamaño de un mini-carro cargado con una montaña de la arena gris cargada del banco de Yamuna. Era 7.30 de la mañana. ¡Alas! Un más rezo había ido para arriba del minaret, punteando la línea del cielo. “Para la parada del motivo de Allah esta crueldad”. Era 120 días y 120 noches la criatura pobre había estado experimentando los travails sin piedad y cuántos más endecha de los días delante de él a ser arcilla perfecta

yo sentó el empollamiento en la caminata lateral con una pluma de Rs.3/- y un pedazo de papel manchado: El “amperio hora Allah no me ha permitido tener una cámara fotográfica digital para capturar la vida de hombres”. , una caravana pequeña de 3 ancianos y probablemente siete niños pasados por el tamaño de la procesión nunca se hincharon hasta la yarda grave. Ninguno del fiel dio a su ritualista por lo menos pocos pasos juntos al cadáver y al privados. El más viejo entre ellos en los sus años 60 caminó con el cuerpo envuelto en ataúd blanco chispeante los dos extremos de los cuales fue atado que daba al paquete una forma de la botella, en su regazo. El cuerpo era el de un niño pero no de un bebé.
Uno de los niños caminó detrás de sostener un bolso pequeño del polietileno que demostró a paquete del palillo del incienso una caja del fósforo y un poco de otra materia. En su mano izquierda, con la otra él llevó a cabo la mano de su hermana firmemente quién se parecía mucho más joven a él.

Interesante no encontré casi ningún labio que murmuraba un rezo para el alma pobre. Algunos días mueven hacia atrás una caravana del cojinete del ataúd también habían pasado que las caras incontables de la manera entonces con los ojos abajo echados habían dado vuelta a rezos de murmuración para bendecir el alma. Los byes del Passer y los comerciantes y los halconeros habían prestado sus pasos para ganar el placer de Allah y para honrar la tradición del profeta… Era una caravana de bien-alimentó y bien-arropó el tamaño de el cual fue en hincharse hasta que la procesión alcanzó la yarda grave en el extremo del camino.

Esto era un remiendo de hombres manchados de la arcilla. El día siguiente cuando mi corazón contusionado buscó consuelo otro, uno de mis amigos hindúes dijo; ” I está debido a su mal karma anterior debido a el cual estén sufriendo. Mi amigo musulmán dicho “le es la voluntad de Allah el amo de todos los asuntos, un pecado a pensar de otra manera”.

Adhaan ed uomini di argilla
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
È di quattro mesi poiché ho preso la residenza qui all'estensione di Jogabai, uno sviluppo di out della località principalmente musulmana conosciuta come Zakirnagar. La conseguenza sarebbe un encroachment illegale sul secca sulla base del fiume Yamuna. Rimango nel pianterreno, in una piccola stanza, di un piano due, in casa ONU-intonacata costruita su cinquanta piedi quadrati di terra riempita di sabbia. Uno dei portelli della mia stanza apre su traffico meno via che è usata dai cyclists pedonali e da occasionalmente due wheelers a partire da ora.

Dal mio soggiorno qui quando ho svegliato mai in qualunque momento nella notte che sarei venuto a contatto di da un disturbo e da un tradling formidabile, suono di cigolio di un carrello del manzo che zuma oltre finchè la chiamata dei muezzins' di adhan è andato in su alla crepa dell'alba e di là. Il whack ritmico del baton nella rima perfetta con la pioggia pazza degli squittii e dei pedali degli zoccoli… Le impressioni le volatilizzerebbero no più presto otterrebbero registrate nella mia materia di mente di factedly. .

Oggi sono andato in un senso differente per la mia tazza di mattina di tè all'aperto e la camminata e per quella materia ho rischiato ulteriore nord verso il Yamuna sul mio viaggio di ritorno. Era essere vivo con i sensi di sete, la fame, dolore? La relativa bocca aperta in un angolo perfetto di 30 gradi, bisecato da una linguetta fangosa quasi cilindrica diritta che lotta per sparare fuori dalla base. La bocca e la linguetta hanno sembrato bloccate ancora in una cornice da sete, da fame, da dolore o da riduzione che è difficile affinchè me dicesse.


La risposta a bocca aperta nera battuta del bufalo-toro intermittente pioggia dei batons con gli spurts dei salti verticali ed allora della ripresa del funzionamento. Il carrello era il formato di un mini-camion carico con una montagna della sabbia grigia caricata dalla banca di Yamuna. Era 7.30 di mattina. Alas! Una nuova preghiera era andato in su dal minaret, punteggiante la linea del cielo. “Per l'arresto di causa del Allah questa crudeltà„. Era di 120 giorni e 120 notti la povera creatura stava subendo i travails merciless e quant0 più disposizione di giorni davanti lui da essere argilla perfetta

io ha seduto la nidiata sulla camminata laterale con una penna di Rs.3/- e una parte di carta sporcata: “L'amperora Allah mi non ha permesso di avere una macchina fotografica digitale per bloccare la vita degli uomini„. , un piccolo caravan di 3 elders e probabilmente sette bambini hanno passato dal formato del procession non gonfiato mai lavorare all'iarda grave. Nessun del fedele hanno dato il loro ritualistic almeno pochi punti insieme al corpse ed al privati. Il più vecchio fra loro nei suoi anni 60 ha camminato con il corpo spostato in bara bianca scintillante le due estremità di cui è stato legato che dà al pacchetto una figura della bottiglia, nel suo giro. Il corpo era quello di un bambino ma non di un bambino.
Uno dei bambini ha camminato dietro la tenuta un piccolo sacchetto del politene che ha mostrato ad un pacchetto del bastone di incenso una scatola del fiammifero e un certo altro roba. Nella sua mano sinistra, con l'altra ha tenuto saldamente la mano della sua sorella chi ha sembrato molto più giovane a lui.

Interessante non ho trovato quasi labbri che mormoro una preghiera per la povera anima. Alcuni giorni sostengono un caravan del cuscinetto della bara inoltre avevano passato che le facce countless di senso allora con gli occhi giù fusi avevano girato le preghiere di mormorio per benedire l'anima. I byes del Passer ed i commercianti ed i venditori ambulanti avevano prestato i loro punti per guadagnare il piacere di Allah e per honor la tradizione del Prophet… Era un caravan di bene-ha alimentato e bene-coperto il formato di cui è andato sul gonfiamento finchè il procession ha raggiunto l'iarda grave all'estremità della strada.

Ciò era una zona degli uomini sporcati di argilla. Il giorno seguente quando il mio cuore battuto ha cercato il solace da altro, uno dei miei amici indù ha detto; „ I è a causa del loro karma difettoso precedente a causa di cui stanno soffrendo. Il mio amico musulmano detto “esso è la volontà di Allah il padrone di tutti gli affari, un sin da pensare al contrario„.

Adhaan und Männer des Lehms
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Es ist vier Monate, da ich Wohnsitz hier an der Jogabai Verlängerung aufnahm, ein Herauswachstum der überwiegend moslemischen Stelle, die als Zakirnagar bekannt ist. Das Ergebnis soll einen ungesetzlichen Eingriff auf getrocknet herauf Bett von Fluß Yamuna. Ich bleibe im Erdgeschoß, in einem kleinen Raum, eines Geschosses zwei, im un-vergipsten Haus, das auf fünfzig Quadratfuß mit Sand gefülltem Land errichtet wird. Eine der Türen meines Raumes öffnet auf Verkehr weniger Straße, die von den Fußgängerradfahrern und von gelegentlich zwei Wheelers ab jetzt benutzt wird.

Seit meinen Aufenthalt hier, als überhaupt ich jederzeit in der Nacht, die ich durch ein Stören und ein terrific Tradling getroffen würde, quietschender Ton einer Ochsekarre aufwachte, die vorüber zooming ist, bis die muezzins' Anruf von adhan oben am Sprung von Dämmerung ging und jenseits. Das rhythmische whack von Baton im vollkommenen Reim mit dem wütenden Regnen des Hufquietschens und -pedale… Die Eindrücke würden nicht eher sie würden erhalten registriert in meiner Sinnesangelegenheit von factedly verdunsten. .

Heute ging ich in eine andere Richtung für meine Morgentasse tee im geöffneten und im Weg und für diese Angelegenheit riskierte ich weiteren Norden in Richtung zum Yamuna auf meiner Rückholreise. War es ein lebendiges Sein mit den Richtungen des Dursts, Hunger, Schmerz? Seine öffnung geöffnet im vollkommenen 30-Grad-Winkel, halbiert durch eine gerade fast zylinderförmige schlammige Zunge, die kämpft, um heraus von der Unterseite zu schießen. Die öffnung und die Zunge schienen noch in einem Bilderrahmen aus Durst, Hunger, den Schmerz oder Zusammenziehung heraus verriegelt, die es schwierig für mich ist zu sagen.


Das gequetschte schwarze mit offenem Mund Büffelstier Antworten zeitweilig Regnen von Batons mit Spurten der vertikalen Sprünge und den Durchlauf dann wieder aufnehmen. Die Karre war die Größe eines Mini-lKW, der mit einem Berg des grauen Sandes geladen von der Yamuna Bank beladen ist. Es war 7.30 morgens. Leider! Ein weiteres Gebet war oben vom Minarett gegangen und die Himmellinie punktiert. „Für Grundanschlag Allahs diese Grausamkeit“. Es war 120 Tage und 120 Nächte hatte das arme Geschöpf die gnadenlosen travails durchgemacht und wievielen mehr Tageslage vor ihm, zum vollkommener Lehm zu sein-

ich das Brüten auf dem seitlichen Weg mit einer Rs.3/- Feder und ein Stück beschmutztes Papier saß: „Amperestunde Allah hat mir nicht ermöglicht, eine digitale Kamera zu haben, zum des Lebens der Männer gefangenzunehmen“. , überschritten ein kleiner Wohnwagen von 3 ältesten und vermutlich sieben Kinder durch die Größe der Prozession geschwollen nie bis das ernste Yard. Keine vom zuverlässigen gaben ihr ritualistic mindestens wenige Schritte zusammen sind zur Leiche und zu, die beraubt wurden. Das älteste unter ihnen in seinen sechziger Jahren ging mit dem Körper, der in funkelndem weißem Sarg die zwei Enden aufgewickelt wurde, von denen wurde dem gibt, Paket gebunden, das eine Form der Flasche, in seinem Schoß. Der Körper war der eines Kindes aber nicht des Babys.
Eins der Kinder ging hinter dem Halten eines kleinen Polythenbeutels, der einem Paket des Duftstockes einen Gleichkasten und etwas anderes Material zeigte. In seiner linken Hand mit der anderen hielt er Hand ihrer Schwester fest, wer zu ihm viel jünger schien.

Interessant fand ich fast keine Lippen ein Gebet für die schlechte Seele murmelnd. Einige Tage unterstützen einen Sarglagerwohnwagen hatten überschritten auch, daß Weise dann unzählige Gesichter mit unten geworfenen Augen murmelnde Gebete gedreht hatten, um die Seele zu segnen. Passant byes und Ladenbesitzer und Strassenverkäufer hatten ihre Schritte verliehen, um das Vergnügen von Allah zu erwerben und die Tradition des Prophets zu ehren… Es war ein Wohnwagen von gut-einzog und gut-kleidete die Größe, von der auf dem Schwellen ging, bis die Prozession das ernste Yard am Ende der Straße erreichte.

Dieses war ein Flecken der beschmutzten Männer des Lehms. Am nächsten Tag, als mein gequetschtes Herz Trost von einem anderen suchte, sagte einer meiner hinduistischen Freunde; “ I ist wegen ihres vorhergehenden schlechten Karmas, wegen dessen sie leiden. Mein moslemischer Freund, der „ihm gesagt wird, ist der Wille von Allah der Meister aller Angelegenheiten, eine Sünde, zum anders zu denken“.

Adhaan e homens da argila
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
É quatro meses desde que eu fiz exame acima da residência aqui na extensão de Jogabai, um crescimento da saída do locality predominantly muçulmano sabido como Zakirnagar. A conseqüência é dita ser um encroachment ilegal no secada acima da cama do rio Yamuna. Eu permaneço no assoalho à terra, em um quarto pequeno, de um storey dois, na casa un-emplastrada construída em cinqüênta pés quadrados da terra enchida areia. Uma das portas de meu quarto abre no tráfego menos rua que é usada por cyclists pedestrian e por ocasionalmente dois wheelers até à data de agora.

Sempre desde minha estada aqui quando sempre eu acordei em qualquer altura que na noite onde eu seria encontrado com perturbar e tradling terrific, som rangendo de um carro do boi que zumbe past até que a chamada dos muezzins' de adhan foi acima na rachadura do alvorecer, e além. O whack rítmico do baton na rima perfeita com chover louco de rangidos e de treadles dos hooves… As impressões evaporá-las-iam não mais logo começariam registadas em minha matéria da mente de factedly. .

Hoje eu fui em um sentido diferente para meu copo da manhã de chá no aberto e na caminhada e para essa matéria eu arrisquei um norte mais adicional para o Yamuna em minha viagem do retorno. Era ser vivo com os sentidos do thirst, fome, dor? Sua boca aberta em um ângulo perfeito de 30 graus, bisected por uma lingüeta enlameada quase cilíndrica reta que esforça-se para disparar para fora da base. A boca e a lingüeta pareceram travadas ainda em um frame de retrato fora do thirst, da fome, da dor ou do constriction que é difícil para mim dizer.


O preto bruised aberto mouthed responder do búfalo-touro intermitente chover dos batons com jorros de saltos verticais e então recomeçando o funcionamento. O carro era o tamanho de um mini-caminhão laden com uma montanha da areia cinzenta carregada do banco de Yamuna. Era 7.30 na manhã. Alas! Um mais prayer tinha ido acima do minaret, pontilhando a linha do céu. “Para o batente da causa de Allah esta crueldade”. Era 120 dias e 120 noites a criatura pobre tem-se submetido aos travails merciless e quanto mais configuração dos dias antes de ele a ser argila perfeita

mim sentou a ninhada na caminhada lateral com uma pena de Rs.3/- e uma parte de papel sujado: O “ampère-hora Allah não me permitiu de ter uma câmera digital para capturar a vida dos homens”. , uma caravana pequena de 3 pessoas idosas e provavelmente sete crianças passaram pelo tamanho da procissão nunca inchado até a jarda grave. Nenhuma do fiel deu ao seu ritualistic pelo menos poucas etapas junto ao corpse e ao bereaved. O mais velho entre eles em seus 60's andou com o corpo envolvido no caixão branco sparkling as duas extremidades de que foi amarrado que dá ao pacote uma forma do frasco, em seu regaço. O corpo era aquele de uma criança mas não de um bebê.
Uma das crianças andou atrás de prender um saco pequeno do polythene que mostrasse a um pacote da vara do incense uma caixa do fósforo e algum outro material. Em sua mão esquerda, com a outra prendeu a mão da sua irmã firmemente quem pareceu muito mais novo a ele.

Interessante eu não encontrei quase nenhum bordo que muttering um prayer para a alma pobre. Alguns dias suportam uma caravana do rolamento do caixão tinham passado também que as caras incontáveis da maneira com os olhos para baixo moldados tinham girado então prayers muttering para bless a alma. Os byes do Passer e os shopkeepers e os vendedores ambulantes tinham emprestado suas etapas para ganhar o prazer de Allah e para honrar a tradição do Prophet… Era uma caravana de bem-alimentou e bem-vestiu o tamanho de que foi em inchar até que a procissão alcançou a jarda grave na extremidade da estrada.

Este era um remendo de homens sujados da argila. No dia seguinte quando meu coração bruised procurou o solace de um outro, um de meus amigos Hindu disse; ” I são por causa de seu karma mau precedente por causa de que estão sofrendo. Meu amigo muçulmano dito “lhe é a vontade de Allah o mestre de todos os casos, um sin a pensar de outra maneira”.

Adhaan och manar av lera
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Det är fyra månader, sedan jag tog upp uppehållet här på den Jogabai f8orlängningen, en outtillväxt av den huvudsakligen Muslim localityen som är bekant som Zakirnagar. Följden sägs för att vara ett olagaa ingrepp på som torkas upp säng av floden Yamuna. Stag I i bottenvåningen, i ett litet rum, av en storey två, detrappade huset som byggs på femtio kvadratfötter av sand fyllt land. En av dörrarna av mitt rum öppnar trafikerar på mindre gata som används av fot- cyklister och tillfälligt två person som drar en skottkärra som av nu.

Någonsin efter mitt stag här, då jag vaknade någonsin upp någon tid i natten som jag skulle möts av störa och en fruktansvärd tradling, gick gnällande solitt av en zoom förgången kassalåda för oxevagn appellen för muezzinsna' av adhan upp på sprickan av gryning och det okända. Den rytmiska whacken av taktpinnen görar perfekt in rim med tokigt regna av klövar gnisslar och trampar…, De skulle intrycken avdunstar dem skulle inte mer snart får registrerings i mitt varar besvärad materien av factedly. .

I dag gick jag i en olik riktning för min morgon kuper av tea i det öppet och går, och för den materia vågade jag mer ytterligare nord in mot Yamunaen på min återresa. Var det vid liv vara med avkänningarna av törstar, hungrar, smärtar? Dess öppna mun görar perfekt in 30 grad metar, bisected av en raksträcka, nästan som cylindriskt lerigt spontar att kämpa som ska skjutas ut från basera. Munnen och spontar verkat låst fortfarande i en föreställa inramar ut ur törstar, hungrar, smärtar eller constriction som det är svårt för mig till något att säga.


Den öppna mörbultade svarten skvallrade buffel-tjur att svara som var intermittent regna av taktpinnar med spurter av lodlinjehopp och återuppta därefter körningen. Vagnen var storleksanpassa av enåka lastbil som var laden med ett berg av grå färgsanden som laddades från Yamunaen, packar ihop. Det var 7.30 i morgonen. Alas! En mer bön hade väck upp från minaret'sen som pricker skyen, fodrar. ”För Allahs sakestopp denna grymhet”. Det var 120 dagar, och 120 på nätterna den fattiga varelsen hade genomgått de obarmhärtiga travailsna, och hur många mer dagar som är lekmanna- framåt av honom som är, görar perfekt lera som

jag satt grubbel på sidan går med en Rs.3/- skrivar och, en lappa av nedsmutsad skyler över brister: ”Har Ah Allah inte möjliggj橬一j mig för att ha en digital kamera till tillfångatagandet livet av manar”. , svällde en liten husvagn av 3 fläderar och antagligen sju barn som passerades av storleksanpassa av processionen aldrig, kassalåda den allvarliga gården. Inga av det troget gav deras ritualistic åtminstone få kliver tillsammans till liket och det sörjande. Det äldst bland dem i hans 60-tal som gås med förkroppsliga som slås in i sparkling vitkista som tvåna avslutar av vilket bands som ger paketera en forma av buteljerar, i hans varv. Förkroppsliga var det av ett barn men inte av en behandla som ett barn.
Ett av barnen gick bak innehav som en liten polyeten hänger lös, som visade att ett paket av rökelsepinnen en match boxas och någon annan stoppar. I lämnad his räcka, med annat som han rymde hennes syster räcker fast vem verkade mycket mer ung till honom.

Interestingly I grundar nästan inga kanter som muttrar en bön för den fattiga soulen. Några dagar drar tillbaka en kista som uthärdar husvagnen, hade också passerat ditåt otaligt vänder mot därefter med besegrar casten synar hade vänt att muttra böner för att välsigna soulen. Förbipasserandebyes och shopkeepers och hawkers hade lånat deras kliver för att tjäna nöjet av Allah och för att hedra traditionen av profeten…, Det var en husvagn av brunn-matade och brunn-beklädde storleksanpassa som gick av på bulnadkassalåda som, processionen nådde den allvarliga gården på avsluta av vägen.

Denna var en lappa av nedsmutsada manar av lera. Den nästa dagen, då min mörbultade hjärta sökte solace från en annan, en av min hinduiska vänner sade; ”, I är på grund av deras föregående dåligakarma som de lider på grund av. Min Muslim vän som sägs ”det, är som allra ska av Allah de ledar- angelägenheterna, en synda till funderare annars”.

Adhaan и люди глины
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
4 месяца в виду того что я take up резиденция здесь на выдвижении Jogabai, рост выхода большей частью мусульманского местообитания известного как Zakirnagar. Продукт is said to be противозаконное посягательство на высушенный вверх по кровати реки Yamuna. Я остаюсь в нижнем этаже, в малой комнате, storey 2, un-заштукатуренной доме построенной на 50 square foot земли заполненной песком. Одна из дверей моей комнаты раскрывает на движении меньше улицу использована пешеходными велосипедистами и случайн 2 wheelers от теперь.

Ever since мое пребывание здесь когда всегда я wake up в любое время в ноче, котор я был бы встречан нарушая и terrific tradling, звуке тележки bullock сигналя в прошлом до звонок muezzins' adhan пошел вверх на отказ рассвета, и за пределами. Звукомерное whack жезла в совершенном стишке с сумашедший идти дождь скрипов и treadles копыт… Впечатления испарили бы не более скоро их получили бы зарегистрированными в моем деле разума factedly. .

Сегодня я пошел в по-разному направление для мой утра чашк чаю в открытом и прогулке и для того дела я затеял более дальнеиший север к Yamuna на моем возвращенном путешествии. Было оно живой быть с чувствами жажды, голода, боли? Свой рот открытый в совершенном угле 30 градусов, раздвоинном прямым почти цилиндрическим тинным языком борясь для того чтобы снять вне от основания. Рот и язык показались зафиксированными все еще в картинной рамке из жажды, голода, боли или сужения, котор трудно для меня сказать.


Повреженная чернота открытая изрекла отвечать буйвол-быка периодическ идти дождь жезлов с спуртами вертикальных скачек и после этого возобновлять бег. Тележка была размером мини-тележки laden при гора серого песка нагруженная от крена Yamuna. Оно было 7.30 в утре. Увы! Одна больше молитвы пошла вверх от minaret, ставя точки линия неба. «Для стопа ради аллаха эта жестокость». Было 120 дней и 120 ночей плохая тварь проходила безпощадно travails и больше положения дней впереди его, котор нужно быть совершенная глина

я сидело brooding на бортовой прогулке с ручкой Rs.3/- и часть удобренной бумаги: «Ампер-час аллах не позволял я иметь цифровую камеру для того чтобы захватить жизнь людей». , малый караван 3 старейшиней и вероятно 7 детей ых размером шествия никогда не опухали до тягчайшего ярда. Никакое из точно дали их ritualistic по крайней мере немногие шаги совместно к bereaved трупу и. Самая старая среди их в его 60's погуляла при тело обернутое в сверкная белом гробе 2 конца of which связал дающ пакету форму бутылки, в его внапуске. Тело было тем ребенка но не из младенца.
Один из детей погуляло за держать малый мешок политена показал пакету ручки ладана коробку спички и некоторое другое вещество. В его left hand, с другим он держал руку ее сестры твердо показалось гораздо молодле к ему.

Interestingly iий не нашло, что почти никакие губы пробормотали молитву для плохой души. Немного дней подпирают караван подшипника гроба также прошли что стороны дороги после этого бесчисленные с вниз брошенными глазами повернули бормоча молитвы для того чтобы благословить душу. Byes Passer и shopkeepers и лоточницы одолжили их шаги для того чтобы заработать удовольствие аллаха и удостоить традицию пророка… Это было караваном после того как оноподано и после того как оноодето размер of which пошл на опухать до шествие достигло тягчайший ярд на конце дороги.

Это было заплатой удобренных людей глины. На следующий день когда мое повреженное сердце изыскивало solace от другое одного, один из моих индусских друзей сказало; » Iий из-за их ранее плохого karma из-за они терпят. Мой мусульманский сказанный друг «ему будет the will аллаха оригинал всех дел, согрешение, котор нужно думать в противном случае».

Adhaan en mensen van klei
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Er is vier maanden verlopen aangezien ik woonplaats bij Jogabai Uitbreiding hier opnam, de uit groei van de hoofdzakelijk Moslimplaats die als Zakirnagar wordt bekend. De uitloper schijt een onwettige aantasting op het opgedroogde bed van rivier Yamuna. Ik blijf in de benedenverdieping, in een kleine ruimte, van een verdieping twee, V.N.-gepleisterd huis dat op vijftig vierkante voet zand gevuld land wordt gebouwd. Één van de deuren van mijn ruimte opent op verkeer minder straat die door voetfietsers en nu en dan tweewielers vanaf nu wordt gebruikt.

Sinds mijn verblijf hier wanneer ik op om het even welk ogenblik in de nacht ontwaakte die ik worden ontmoet door te storen en terrific tradling, piepend geluid van een ossewagen het zoemen verleden tot muezzins' de vraag van adhan uitging bij de barst van dageraad, en verder. Ritmische whack van baton in perfect rijm met het gekke regenen van hoevengepiep en trappers… De indrukken zouden neen spoediger zij zouden worden die in mijn meningskwestie factedly worden geregistreerd van verdampen. .

Vandaag ging ik in een verschillende richting voor mijn ochtendkop van thee in open en de gang en voor die kwestie waagde ik het verdere noorden naar Yamuna op mijn terugkeerreis. Was het het levende zijn met de betekenissen van dorst, honger, pijn? Zijn mond open in perfecte 30 graadhoek, die door een rechte bijna cilindrische modderige tong wordt gehalveerd die uit van de basis worstelt te ontspruiten. De mond en de tong schenen nog gesloten in een beeldkader uit dorst, honger, pijn of beklemming het voor me moeilijk is te zeggen.


Het gekneuste zwarte buffel-stier intermitterend antwoorden met open mond het regenen van batons met spurts van verticale sprongen en dan het hervatten van de looppas. De kar was de grootte van een mini-vrachtwagen die met een berg van grijs zand wordt geladen die van de bank Yamuna wordt geladen. Het was 7.30 in de ochtend. Helaas! Één meer gebed was van minaret uitgegaan, stippelend de hemellijn. „Voor het belangeneinde van Allah deze wreedheid“. Het was 120 dagen en 120 nachten had het slechte schepsel genadeloze travails ondergaan en hoeveel meer dagen voor hem om perfecte klei leggen te zijn

zat ik het broeden op de zijgang met een pen Rs.3/- en een stuk van bevuild document: „Ah Allah heeft me niet toegelaten om een digitale camera te hebben om het leven van mensen“ te vangen. , een kleine caravan van 3 oudsten en waarschijnlijk zeven kinderen die door de grootte van procession worden overgegaan die nooit tot de ernstige werf is gezweld. Niets van gelovig gaf hun samen minstens weinig stappen ritualistisch aan corpse en bereaved. Het oudst onder hen in zijn jaren '60 die met het lichaam worden gelopen dat in fonkelende witte doodskist de twee einden wordt verpakt waarvan gevend het pakket een vorm van fles, in zijn overlapping gebonden was. Het lichaam was dat van een kind maar niet van een baby.
Één van de kinderen liep achter het houden van een kleine polytheenzak die een pakket van wierookstok een gelijkedoos en wat ander materiaal toonde. In zijn linkerhand, met andere stevig hield hij de hand van haar zuster wie veel jonger scheen aan hem.

Interessant vond ik bijna geen lippen mompelend een gebed voor de slechte ziel. Een paar dagen steunen een doodskist dragende caravan ook hadden overgegaan dat de manier toen talloze gezichten met beneden gegoten ogen het mompelen gebeden hadden gedraaid om de ziel te zegenen. Passer byes en de winkeliers en de venters hadden hun stappen geleend om het genoegen van Allah te verdienen en de traditie van Prophet te eren… Het was een caravan van goed-gevoed en goed-gekleed de grootte waarvan zwellen bleef tot procession de ernstige werf aan het eind van de weg bereikte.

Dit was een flard van bevuilde mensen van klei. De volgende dag toen mijn gekneust hart naar solace van een andere één streefde, één van mijn Hindoese bovengenoemde vrienden; “ I is wegens hun vorige slechte karma waarwegens zij lijden. Mijn Moslimvriend zei „het de wil van Allah de meester van alle zaken, een zonde is anders“ te denken.

[أدهن] ورجال الطين
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هو أربعة شهور بما أنّ أنا قصّرت إقامة هنا في [جوغبي] إمتداد, خارجا حالة نموّ من المكان مسلمة غالبا يعرف ك [زكيرنغر]. [ب سي تو ب] العمليّة نمو تعدّ محظورة على ال ينشّف فوق سرير النهر [يمونا]. أنا أبقى في ال [غرووند فلوور], في غرفة صغيرة, من اثنان طابق, [أون-بلسترد] منزل يبنى على خمسون [سقور فووت] من أرض [سند فيلّد]. يفتح واحدة من الأبواب من غرفتي على حركة مرور أقلّ شارع أيّ يكون استعملت براكب درّاجة مترجّلة وأحيانا اثنان عربة ذو عجلات بدءا الآن.

منذ إقامتي هنا عندما في أيّ وقت أفاق أنا [أني تيم] في الليلة أنا كنت التقيت ب يزعج ورائعة [تردلينغ], يصرّ صوة من عجل عربة يصعد مارّا ب حتّى ال [موزّينس]' دعوة من [أدهن] ذهب فوق في الصدع الفجر, ووراء. ال [وهك] إيقاعيّة عصا في قافية كاملة مع مجنونة يمطر من حوافر صرير ومداوس… تبدّد الإنطباعات لا [سونر] هم حصل يسجّل في ي عقل أمر من [فكتدلي]. .

اليوم ذهب أنا في اتّجاه مختلفة ل ي صباح [كب وف تا] في المفتوحة ومشية ول أنّ أمر أنا جازفت شمال بعيد نحو [يمونا] على سفري عائدة. كان هو حيّة يكون مع الأحاسيس الحالة عطش, حالة جوع, ألم? فمه مفتوحة في كاملة 30 درجة زاوية, ينصّ بلسان مستقيمة أسطوانيّ موحلة تقريبا يكافح أن يقذف خارجا من القاعدة. ال بدا فم ولسان يقفل بعد في [بيكتثر فرم] من حالة عطش, حالة جوع, ألم أو إنقباض هو يكون يصعب ل ي أن يقول.


ال يكدم سوداء [أبن مووثد] [بوفّلو-بولّ] يجيب متقطّعة يمطر من عصي مع دفعات من طفرات شاقوليّة وبعد ذلك يستأنف الشوط. كان العربة الحجم من [ميني-تروك] مثقّل ب مع جبل من رمل رماديّة يحمّل من [يمونا] بنك. هو كان 7.30 في الصباح. واحسرتاه! كان واحدة كثير صلاة قد ذهب فوق من المئذنة, [دوتّينغ] السماء خطّ. "للله خاطر موقف هذا قساوة". هو كان 120 أيام و120 ليال تحمّل المخلوق فقيرة تلقّى يكون ال [ترفيلس] عديم رحمة و [هوو مني] كثير أيام وضع تضاريس أمام ه أن يكون طين

كاملة أنا جلس يحضن على المشية جانبيّة مع [رس.3/-] قلم وقطعة من يلوّث ورقة: "لم يمكّنني [أه] الله يتلقّى أن يتلقّى آلة تصوير رقميّة أن على قبض الحياة الرجال". , مرّ عربة سكنيّة صغيرة من 3 شيخات وعلى الأرجح سبعة أطفال بالحجم الموكب أبدا يتزايد حتّى الفناء خطيرة. أعطى لا شيء من الأمينة هم [ريتثليستيك] على الأقلّ قليل من [ستبس] معا إلى الجثة وال يحرم. مشى القديمة بين هم في 60 ه مع الجسم يلفّ في يتلألأ تابوت بيضاء الاثنان نهايات [أف وهيش] كان قيّدت يعطي المجموعة شكل الزجاجة, في ثنيه. كان الجسم أنّ من طفلة غير أنّ لا من طفلة.
مشى واحدة من الأطفال خلف يمسك صغيرة [بولثن] حقيبة أيّ أبدى ربط من بخور عصا نظير صندوق وبعض أخرى مادّة خام. في [لفت هند] ه, مع الأخرى أمسك هو أخته يد بشدّة الذي بدا كثير شابّة إلى ه.

بشكل مفيد أسّس أنا تقريبا ما من شفات يغمغم صلاة للروح فقير. يساعد [ا فو] أيام تابوت اتّجاه عربة سكنيّة تلقّى أيضا مرّ أنّ طريق بعد ذلك وجه لا يحصى مع إلى أسفل يصبّ أعين كانوا قد التفتوا يغمغم صلوات أن يبارك الروح. [بسّر] كان [بس] و [شوبكيبر] ومدرّب صقر قد سلّفوا [ستبس] هم أن يكسب المتعة الله وشرّفت التقليد النبي… ذهب هو كان عربة سكنيّة من [ولّ-فد] و [ولّ-كلوثد] الحجم [أف وهيش] على يتزايد حتّى الموكب بلغ الفناء خطيرة في النهاية من الطريق.

هذا كان رقعة من يلوّن رجال الطين. ال [نإكست دي] عندما بحث ي يكدم قلب [سلس] من آخر واحدة, واحدة من صديقاتي [هيندو] قال; " [إي] بسبب قدرهم سابقة سيّئة بسبب أيّ هم يكون يعانون. صديقتي مسلمة يقال "هو [ث ويلّ] الله السيد من كلّ شؤون, خطيئة أن يفكّر خلاف ذلك".

I was born in April. My mother delivered me at home in the small corner room over looking the busy road in a two story delapididated building, in a Muslim dominated locality in Kolkata the erstwhile British capital of India
It was a happy home, sweet home till I gained consciousness of immortal gloom that enveloped us and still stalks me from all side.
My father was not even able to bear school fees of Rs. 10/- because of big family consisting of 12 heads that included dependent aunt, and cousins.

I sat outside the office of principal, Aapa sat beside me. She had prepared me for the interview; I don’t remember the face of father. I remember hazily that he made me read from a colorful alphabet book. He talked to me English and probably asked simple questions. After coming out of the office, I narrated to Aapa what principal made me read and what questions he asked. Probably she was not happy with several of my answers.

My supervisor mam who was of dark complexion, young, middle height wore thick red lipstick on her lips and smelled with scent, would roam the lawns while children played, to see if any of us spoke in our native tongue। She always carried a wooden ruler. If any of the children, was found not speaking in english, she would impose a fine of six paisa. She would take the student to principal office to note down particulars. She was a dedicated supervisor with a remarkable memory.
She would keep a sharp eye on students: on our dress, manners, cleanliness and behaviors, inside the classroom and outside of it.

It was my cousin sister who got me admitted to Welland Gold Smith School, at Bow Street and helped me oft and on with expenses. I remember the first day in the school vividly. The assembly in the chapel was in full swing. I went running on the stage, interrupting the proceedings and told ma'm in my native language i/e Urdu: : "Main toilet jaaunga" She made me repeat twice or thrice: "May I go to toilet".
Then there was an uncle the proprietor of an optical shop. Everyday he would distribute chocolates to students who passed by his shop.
Our dress was blue pant and yellow shirt. Bhaijan: Aquil adopted son of my aunt or Haqqa chaccha, Osman bhai , a servant who was rather a family member, would fetch me from the school at 2pm.The school was in fact 10-15 minutes walk from my home.

One day Aquil bhai on way from school told me that they have bought kids at home. I was overjoyed and began to twist and jump with joy while walking along the sidewalk.

They were three kids, white, brown and the other a mixture of brown and white. The brown one survived. After one year or so it was stolen. The goat was tied to a lamppost below. I was quite attached with the goat and felt very sad for many days.


Boys could only study up to class 2 in the school so she got my school changed when I passed class I and got me admitted to Ling Liang English High School- at Phears Lane। It was a missionary school। It was the values I imbibed in my missionary Schools made me misfit in the present society I think, I am seeking and searching the same values everywhere।



There was and endemic problem to keep me in the school because of fees repeated default in payment of fees and accumulation, dress, shoes, books exercise books and of course my poor performance and bad hand writing and poor health because of malnutrition. Some of my teachers thought that I was suffering from some disease and would avoid close contact.
Nevertheless my neighbors and relatives thought that I was intelligent and good.
So at last I was taken out of Ling Liang school mid-way and admitted to an Urdu medium school. I loved my previous school inspite of all the trouble and worry and wept. But I never insisted my parents to let me there, because I felt pity on them.

Mes jours plus tôt
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Je suis né en avril. Ma mère m'a livré à la maison dans la petite salle faisante le coin au-dessus de regarder la route à grand trafic dans des deux que l'histoire delapididated le bâtiment, dans une localité dominée musulmane dans Kolkata le capital britannique d'autrefois de l'Inde
c'était une maison à la maison et douce heureuse jusqu'à ce que j'aie gagné la conscience de la tristesse immortelle qui nous a enveloppés et m'aie toujours égrappé de tout le côté.
Mon père ne pouvait pas même soutenir des honoraires d'école de Rs. 10 en raison de la grande famille se composant de 12 dirige cette tante dépendante incluse, et cousins.

Je me suis assis en dehors du bureau du principal, Aapa reposé près de moi. Elle m'avait préparé pour l'entrevue ; Je ne me rappelle pas le visage du père. Je me rappelle vaguement qu'il m'a incité à lire à partir d'un livre coloré d'alphabet. Il m'a parlé l'anglais et a probablement posé des questions simples. Après être sorti du bureau, j'ai relaté à Aapa quel principal m'a incité à lire et quel questions il a posées. Elle n'était pas probablement heureuse avec plusieurs de mes réponses.

Mon mam de surveillant qui était de teint foncé, jeune, taille moyenne a porté le rouge à lèvres rouge épais sur ses lèvres et a senti avec le parfum, errerait les pelouses tandis que des enfants joués, pour voir si de nous le rai dans notre । de langue maternelle elle en portait toujours une règle en bois. Si des enfants l'uns des, s'avéraient ne pas parler en anglais, elle imposerait une amende de paisa six. Elle porterait l'étudiant au bureau principal aux conditions particulières de note vers le bas. Elle était un surveillant consacré avec de la mémoire remarquable.
Elle garderait un oeil pointu sur des étudiants : sur notre robe, façons, propreté et comportements, à l'intérieur de la salle de classe et de l'extérieur de lui.

C'était ma soeur de cousin qui m'a obtenu admis à l'école de Smith d'or de Welland, à la rue d'arc et aidé me souvent et dessus avec des dépenses. Je me rappelle le premier jour dans l'école vividly. L'ensemble dans la chapelle était entièrement oscillation. Je suis allé courir sur l'étape, interrompant les démarches et ai dit le ma'm dans ma langue maternelle i/e Urdu : : « Jaaunga principal de toilette » elle m'a fait la répétition deux fois ou trois fois : « Mai je vais à la toilette ».
Il y avait alors un oncle le propriétaire d'un magasin optique. Journalier il distribuerait des chocolats aux étudiants qui ont passé par son magasin.
Notre robe était culotte bleue et chemise jaune. Bhaijan : Aquil a adopté le fils de ma tante ou le chaccha de Haqqa, bhai d'Osman, un domestique qui était plutôt un membre de famille, me chercherait de l'école à 2pm. L'école était en fait de 10-15 minutes marchent de ma maison.

Un bhai d'Aquil de jour sur le chemin de l'école m'a indiqué qu'ils ont acheté des enfants à la maison. J'étais overjoyed et ai commencé à tordre et sauter avec joie tout en marchant le long du trottoir.

Ils étaient trois enfants, blanc, brun et l'autre un mélange de brun et de blanc. Le brun survécu. Après un an ou ainsi il a été volé. La chèvre a été attachée à un lampadaire ci-dessous. J'ai été tout attaché avec la chèvre et me suis senti très triste pendant beaucoup de jours.


Les garçons pourraient seulement étudier jusqu'à la classe 2 dans l'école ainsi elle a obtenu mon école changée quand j'ai passé à classe I et m'ai obtenu admis au lycée anglais de Ling Liang au । de ruelle de Phears que c'était un । d'école de missionnaire c'était les valeurs j'ai bues dans mon missionnaire instruit m'ai fait le vêtement manqué dans la société je pense, je suis cherchante et la recherche du même de valeurs । partout



là était et le problème endémique pour me maintenir dans l'école en raison des honoraires a répété le défaut dans le paiement des honoraires et l'accumulation, la robe, les chaussures, les exercices de livres et naturellement mon exécution pauvre et mauvaise santé d'écriture de main et pauvre en raison de la malnutrition. Certains de mes professeurs ont pensé que je souffrais d'une certaine maladie et éviterais étroitement entre en contact.
Néanmoins mes voisins et parents ont pensé que j'étais intelligent et bon.
Tellement enfin j'ai été pris hors de l'école de Ling Liang à mi-chemin et admis à une école de milieu d'Urdu. J'ai aimé mon école précédente malgré tous ennui et souci et ai pleuré. Mais je n'ai jamais exigé mes parents m'ai laissé là, parce que j'ai senti la pitié sur eux.

Mis días más tempranos
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Nací en abril. Mi madre me entregó en el país en el cuarto de la esquina pequeño sobre mirar el camino ocupado en dos que la historia delapididated el edificio, en un lugar dominado musulmán en Kolkata el capital británico erstwhile de la India
era un hogar casero, dulce feliz hasta que gané el sentido del abatimiento inmortal que nos envolvió y todavía me aceché de todo el lado.
Mi padre no podía incluso llevar honorarios de la escuela de Rs. 10 debido a la familia grande que consiste en 12 dirigió a esa tía dependiente incluida, y a primos.

Me senté fuera de la oficina del principal, Aapa sentado al lado de mí. Ella me había preparado para la entrevista; No recuerdo la cara del padre. Recuerdo nebuloso que él hizo que lee de un libro colorido del alfabeto. Él habló con mí inglés e hizo probablemente preguntas simples. Después de salir de la oficina, narré a Aapa qué principal hizo que lee y qué preguntas él hizo. Ella no era probablemente feliz con varias de mis respuestas.

Mi mam del supervisor que estaba de tez oscura, joven, altura media usó el lápiz labial rojo grueso en sus labios y olía con olor, vagaría los céspedes mientras que los niños jugaron, para considerar si cualquiera de nosotros el rayo en nuestro । de la lengua materna ella llevó siempre una regla de madera. Si encontraran a los niños uces de los, el no hablar en inglés, ella impondría una multa del paisa seises. Ella llevaría a estudiante a la oficina principal a los detalles de la nota abajo. Ella era supervisor dedicado con una memoria notable.
Ella vigilaría agudo estudiantes: en nuestro vestido, maneras, limpieza y comportamientos, dentro de la sala de clase y del exterior de él.

Era mi hermana del primo que me consiguió admitido a la escuela de Smith del oro de Welland, en la calle del arco y ayudado me oft y encendido con costos. Recuerdo el primer día en la escuela vividly. El montaje en la capilla era por completo oscilación. Fui a funcionar en la etapa, interrumpiendo los procedimientos y dije el ma'm en mi lengua materna i/e Urdu: : “Jaaunga principal del tocador” ella me hizo la repetición dos veces o tres veces: “Mayo voy al tocador”.
Entonces había un tío el propietario de una tienda óptica. Diario él distribuiría los chocolates a los estudiantes que pasaron por su tienda.
Nuestro vestido era bragas azules y camisa amarilla. Bhaijan: Aquil adoptó a hijo de mi tía o el chaccha de Haqqa, bhai de Osman, criado que era algo un miembro de la familia, me traería de la escuela en 2pm. La escuela era de hecho 10-15 minutos camina de mi hogar.

Un bhai de Aquil del día en manera de la escuela me dijo que hayan comprado a cabritos en el país. Era overjoyed y comencé a torcer y a saltar con alegría mientras que caminaba a lo largo de la acera.

Eran tres cabritos, blanco, marrón y el otro una mezcla de marrón y del blanco. El marrón sobrevivido. Después de un año o fue robado tan. La cabra fue atada a un lamppost abajo. Me unieron absolutamente con la cabra y me sentía muy triste por muchos días.


Los muchachos podrían estudiar solamente hasta la clase 2 en la escuela así que ella consiguió mi escuela cambiada cuando pasé clase I y me conseguí admitido a la High School secundaria inglesa de Ling Liang en el । del carril de Phears que era un । de la escuela del misionario era los valores imbibed en mi misionario enseño me hice la cosa mal encajada en la actual sociedad pienso, yo es que buscaba y buscar el mismo de los valores । por todas partes



allí era y el problema endémico para mantenerme la escuela debido a honorarios repitió defecto en el pago de honorarios y acumulación, vestido, los zapatos, los cuadernos de los libros y por supuesto mi degradación de las prestaciones y mala salud del escritura de la mano y pobre debido a la desnutrición. Algunos de mis profesores pensaron que sufría de una cierta enfermedad y evitaría cerca entro en contacto con.
Sin embargo mis vecinos y parientes pensaron que era inteligente y bueno.
Tan en el último a mitad de la distancia me tomaron de la escuela de Ling Liang y fueron admitido a una escuela del medio de Urdu. Amé mi escuela anterior a pesar de todo el apuro y preocupación y lloré. Pero nunca insistí a mis padres me dejé allí, porque sentía la compasión en ellos.

I miei giorni più in anticipo
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Sono stato sopportato in aprile. La mia madre lo ha trasportato nel paese nella piccola stanza d'angolo sopra osservare la strada di grande traffico nei due che la storia delapididated la costruzione, in una località dominata musulmana in Kolkata il capitale britannico erstwhile dell'India
era una sede domestica e dolce felice finchè ho guadagnato la coscienza di gloom immortal che li ha avvolti ed ancora lo inseguo da tutto il lato.
Il mio padre non poteva neppure sopportare le tasse della scuola di Rs. 10 a causa della famiglia grande che consiste di 12 dirige quella zia dipendente inclusa ed i cugini.

Mi sono seduto fuori dell'ufficio del principale, Aapa seduto al lato di me. Lo aveva preparato per l'intervista; Non mi ricordo della faccia del padre. Mi ricordo nebbioso di che lo ha incitato a leggere da un libro colorful di alfabeto. Ha comunicato con me l'inglese e probabilmente ha fatto le domande semplici. Dopo avere uscito dall'ufficio, ho narrato a Aapa che principale lo ha incitato a leggere e che domande ha fatto. Probabilmente non era felice con varie delle mie risposte.

Il mio mam del soprintendente che era della carnagione scura, il giovane, altezza centrale ha portato il rossetto rosso spesso sui suoi labbri ed ha sentito l'odore di con profumo, vagherebbe i prati mentre bambini giocati, per vedere se c'è ne di noi lo spoke nel nostro । della linguetta natale lei trasportasse sempre un righello di legno. Se c'è ne dei bambini, fosse trovato non parlare in inglese, imporrebbe un'indennità del paisa sei. Prenderebbe l'allievo all'ufficio principale ai particolari della nota giù. Era un soprintendente dedicato con una memoria notevole.
Manterrebbe un occhio tagliente sugli allievi: sul nostri vestito, modi, pulizia e comportamenti, all'interno dell'aula e della parte esterna di esso.

Era la mia sorella del cugino che lo ha ottenuto ammesso alla scuola dello Smith dell'oro di Welland, alla via dell'arco ed aiutato me oft e sopra con le spese. Mi ricordo del primo giorno nella scuola vividly. Il complessivo nel chapel era completamente oscillazione. Sono andato funzionare sulla fase, interrompendo gli atti ed ho detto al ma'm nella mia lingua madre i/e Urdu: : “Jaaunga principale della toletta„ mi ha reso la ripetizione due volte o tre volte: “Maggio vado alla toletta„.
Allora ci era uno zio il proprietario di un negozio ottico. Giornaliere distribuirebbe il cioccolato agli allievi che hanno passato dal suo negozio.
Il nostro vestito era mutanda blu e camicia gialla. Bhaijan: Aquil ha adottato il figlio della mia zia o il chaccha di Haqqa, il bhai di Osman, un servo che era piuttosto un membro della famiglia, lo prenderebbe dalla scuola a 2pm. La scuola era in effetti 10-15 minuti cammina dalla mia sede.

Un bhai di Aquil di giorno sulla direzione dalla scuola mi ha detto che avessero comprato i capretti nel paese. Ero overjoyed e cominciato a torcere e saltare con gioia mentre camminavo lungo il marciapiede.

Erano tre capretti, il bianco, colore marrone e l'altro una miscela di marrone e del bianco. Quello marrone è sopravvissuto. Dopo un anno o così è stato rubato. La capra è stata legata ad un lamppost qui sotto. Proprio sono stato fissato con la capra ed ho ritenuto molto triste per molti giorni.


I ragazzi potrebbero studiare soltanto fino a codice categoria 2 nella scuola in modo da ha ottenuto la mia scuola cambiata quando ho passato a codice categoria I e lo ho ottenuto ammesso alla High School inglese de Ling Liang al । che del vicolo di Phears era un । della scuola di missionario era i valori imbibed nel mio missionario istruisco mi ho reso l'indumento sbagliato nella società attuale penso, io sono cercante e cercare lo stesso di valori । dappertutto



là era ed il problema endemico per mantenerlo nella scuola a causa delle tasse ha ripetuto il difetto nel pagamento delle tasse ed accumulazione, vestito, pattini, quaderni dei libri e naturalmente le mie povere prestazioni e scrittura della mano e salute difettose dei poveri a causa di malnutrizione. Alcuni dei miei insegnanti hanno pensato che sterà soffrendo da una certa malattia ed evitassi vicino mi metterà in contatto con.
Tuttavia i miei vicini e parenti hanno pensato che fossi intelligente e buono.
Così infine sono stato preso dalla scuola de Ling Liang a metà strada e sono stato ammesso ad una scuola di mezzo di Urdu. Amavo la mia scuola precedente nonostante tutte le difficoltà e preoccupazione ed ho pianto. Ma non ho insistito mai i miei genitori lo ho lasciato là, perché ho ritenuto loro il pity.

Meine frühesten Tage
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Ich war im April geboren. Meine Mutter lieferte mich zu Hause im kleinen Eckraum über dem Schauen der verkehrsreichen Straße in zwei, die Geschichte Gebäude delapididated, in einer moslemischen vorherrsch Stelle in Kolkata das einstige britische Kapital von Indien
es ein glückliches Haupt- war, süsses Haus, bis ich Bewußtsein des unsterblichen Trübsinns gewann, das uns einschlug und mich noch von aller Seite anpirsche.
Mein Vater war nicht sogar in der Lage, Schulegebühren von Rs zu tragen. 10 wegen der grossen Familie, die aus 12 besteht, geht diese enthaltene abhängige Tante und Vetter voran.

Ich saß außerhalb des Büros der Direktion, Aapa, das neben mir gesessen wurde. Sie hatte mich für das Interview vorbereitet; Ich erinnere mich nicht das an Gesicht des Vaters. Ich erinnere dunstig daran, daß er mich lesen ließ von einem bunten Alphabetbuch. Er sprach mit mir Englisch und stellte vermutlich einfache Fragen. Nachdem ich aus das Büro herausgekommen hatte, berichtete ich zu Aapa, welche Direktion mich lesen ließ und welche Fragen er stellte. Vermutlich war sie nicht mit mehreren meiner Antworten glücklich.

Mein Inspektor mam, das vom dunklen Teint, Junge, mittlere Höhe war, trug starken roten Lippenstift auf ihren Lippen und roch mit Geruch, würde durchstreifen die Rasen während die gespielten Kinder, um zu sehen wenn irgendein von uns Speiche in unserem gebürtige Zunge । sie immer eine hölzerne Lehre trug. Wenn irgendwelche der Kinder, nicht gefunden, wurde auf englisch zu sprechen, würde sie eine Geldstrafe paisa sechs auferlegen. Sie würde den Kursteilnehmer zum Hauptbüro Anmerkung zu den Einzelheiten herunternehmen. Sie war ein engagierter Inspektor mit einem bemerkenswerten Gedächtnis.
Sie würde ein scharfes Auge auf Kursteilnehmern halten: auf unserem Kleid, Weise, Sauberkeit und Verhalten innerhalb des Klassenzimmers und der Außenseite von ihr.

Es war meine Vetterschwester, die mich zugelassen zur Welland Goldsmith Schule erhielt, an der Bogen-Straße und oft und an geholfen mir mit Unkosten. Ich erinnere mich den an ersten Tag in der Schule vividly. Die Versammlung in der Kapelle war vollständig Schwingen. Ich ging, auf das Stadium zu laufen und unterbrach die Verfahren und erklärte ma'm in meiner Muttersprache i/e Urdu: : „Haupttoilette jaaunga“ bildete sie mich Wiederholung zweimal oder dreimal: „Mai gehe ich zur Toilette“.
Dann gab es einen Onkel der Eigentümer eines optischen Geschäftes. Täglich würde er Schokoladen auf Kursteilnehmer verteilen, die durch sein Geschäft überschritten.
Unser Kleid war blaue kurze Hose und gelbes Hemd. Bhaijan: Aquil nahm Sohn meiner Tante an, oder Haqqa chaccha, Osman bhai, ein Bediensteter, der eher ein Familie Mitglied war, würde mich von der Schule an 2pm holen. Die Schule war tatsächlich 10-15 Minuten gehen von meinem Haus.

Ein TagAquil bhai auf Weise von der Schule erklärte mir, daß sie Zicklein zu Hause gekauft haben. Ich war overjoyed und anfing, mit Freude beim Gehen sich zu verdrehen und zu springen entlang den Bürgersteig.

Sie waren drei Zicklein, Weiß, Braun und das andere eine Mischung von Braunem und von Weiß. Das braune überlebt. Nach einem Jahr oder so wurde es gestohlen. Die Ziege wurde an einen Laternenpfahl unten gebunden. Ich wurde durchaus mit der Ziege angebracht und fühlte für viele Tage sehr traurig.


Jungen konnten bis zu Kategorie 2 in der Schule nur studieren, also erhielt sie meine Schule geändert, als ich Kategorie I führte und mich zugelassen Ling Liang zur englischen High School am Phears Weg । erhielt, das es ein Missionarsschule । war, es die Werte war, ich in meinem Missionar schule bildete mich passendes Stück in der anwesenden Gesellschaft trank, ich denke, ich ist suchend und des gleichen Werte überall । dort



zu suchen war und das endemische Problem, zum ich in der Schule wegen der Gebühren zu halten wiederholte Zahlungsverzug der Gebühren und der Ansammlung, Kleid, Schuhe, üben Bücher Bücher und selbstverständlich meine schlechte Leistung und schlechte Handschreibens- und schlechte Gesundheit wegen der Unterernährung aus. Einige meiner Lehrer dachten, daß ich unter irgendeiner Krankheit litt und nahe in Verbindung trete vermeiden würde.
Dennoch dachten meine Nachbarn und Verwandten, daß ich intelligent und gut war.
So schließlich wurde ich aus Ling Liang Schule heraus auf halbem Wege genommen und zugelassen zu einer Urdu Mittelschule. Ich liebte meine vorhergehende Schule trotz aller Mühe und Sorge und weinte. Aber ich beharrte nie meine Eltern ließ mich dort, weil ich Mitleid auf ihnen glaubte.

Meus dias mais adiantados
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Eu fui carregado em abril. Minha mãe entregou-me no repouso no quarto de canto pequeno sobre olhar a estrada ocupada em uns dois que a história delapididated o edifício, em um locality dominado muçulmano em Kolkata o capital britânico erstwhile de India
era um repouso home, doce feliz até que eu ganhei o consciousness do gloom immortal que enveloped nos e stalks ainda me de todo o lado.
Meu pai não podia mesmo carregar taxas da escola de Rs. 10/- por causa da família grande que consiste em 12 dirigem essa tia dependente incluída, e primos.

Eu sentei-me fora do escritório do principal, Aapa sentado ao lado de mim. Tinha-me preparado para a entrevista; Eu não recordo a cara do pai. Eu recordo hazily que me fêz ler de um livro colorido do alfabeto. Falou-me o inglês e f-lo provavelmente perguntas simples. Após ter saído do escritório, eu narrei a Aapa que principal me fêz ler e que perguntas fêz. Provavelmente não era feliz com as diversas de minhas respostas.

Meu mam do supervisor que era do complexion escuro, jovem, altura média desgastou o batom vermelho grosso em seus bordos e cheirou-o com scent, vaguearia os gramados quando as crianças jogaram, para ver se algum de nós o raio em nosso । da lingüeta nativa ela carregasse sempre uma régua de madeira. Se algumas das crianças, fossem encontradas não falar em inglês, imporia uma multa do paisa seis. Faria exame do estudante ao escritório principal aos detalhes da nota para baixo. Era um supervisor dedicado com uma memória notável.
Manteria um olho afiado em estudantes: em nossos vestido, maneiras, cleanliness e comportamentos, dentro da sala de aula e da parte externa dela.

Era minha irmã do primo que me começou admitido à escola de Smith do ouro de Welland, na rua da curva e ajudado me oft e sobre com despesas. Eu recordo o primeiro dia na escola vividly. O conjunto no chapel era completamente balanço. Eu fui funcionar no estágio, interrompendo as continuações e disse o ma'm em minha língua nativa i/e Urdu: : “Jaaunga principal do toalete” fêz-me o repeat duas vezes ou thrice: “Maio eu vou ao toalete”.
Então havia um tio o proprietor de uma loja ótica. Diário distribuiria chocolates aos estudantes que passaram por sua loja.
Nosso vestido era pant azul e camisa amarela. Bhaijan: Aquil adotou o filho de minha tia ou o chaccha de Haqqa, bhai de Osman, um empregado que fosse rather um membro da família, buscar-me-ia da escola em 2pm. A escola estava no fato que 10-15 minutos andam de meu repouso.

Um bhai de Aquil do dia na maneira da escola disse-me que compraram miúdos no repouso. Eu era overjoyed e comecei a torcer e saltar com alegria ao andar ao longo do sidewalk.

Eram três miúdos, branco, marrom e o outro uma mistura de marrom e do branco. Marrom sobrevivido. Após um ano ou foi roubado assim. A cabra foi amarrada a um lamppost abaixo. Eu fui unido completamente com a cabra e senti muito sad por muitos dias.


Os meninos poderiam somente estudar até a classe 2 na escola assim que começou minha escola mudada quando eu passei a classe I e me comecei admitido à High School inglesa de Ling Liang no । que da pista de Phears era um । da escola do missionário era os valores eu imbibed em meu missionário educo me fiz o desajuste na sociedade atual eu penso, mim é procurando e procurarar o mesmo dos valores । em toda parte



lá era e o problema endemic para manter-me na escola por causa das taxas repetiu o defeito no pagamento das taxas e da acumulação, vestido, sapatas, os livros exercitam livros e naturalmente meus desempenho pobre e saúde má do escrita da mão e a pobre por causa do malnutrition. Alguns de meus professores pensaram de que eu estava sofrendo de alguma doença e evitaria perto contato.
Não obstante meus vizinhos e parentes pensaram de que eu era inteligente e bom.
Assim no último eu fui feito exame fora da escola de Ling Liang a meio caminho e admitido a uma escola do meio de Urdu. Eu amei minha escola precedente apesar de todo o problema e preocupação e wept. Mas eu nunca insisti meus pais deixei-me lá, porque eu senti a piedade neles.

Min tidigaste dagar
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Jag var bördiga April. Mitt fostra levererade mig i det litet tränga någon hemma rum över att se den upptagna vägen i två som berättelsen delapididated byggnad, i en Muslim dominerad locality i Kolkata den erstwhile brittiska huvudstaden av Indien
var det ett lyckligt hem, söt hem- kassalåda jag nådde medvetenheten av det odödliga svårmodet, som packade oss och stilla stjälkar in mig från all sida.
Min fader var inte ens kompetent att uthärda skolar avgifter av Rs. 10/- på grund av den stora familjen som består av 12, heads den inklusive anhörigfaster och kusiner.

Jag satt utanför kontoret av rektor, Aapa som satts bredvid mig. Hon hade förberett mig för intervjun; Jag minns inte vända mot av fadern. Jag minns hazily att han gjorde mig att läsa från ett färgrikt alfabet bokar. Han talade till mig engelska, och antagligen frågat enkelt ifrågasätter. Efter kommande ut ur kontoret berättade jag till Aapa vilken rektor  gjorde mig att läsa och vad ifrågasätter honom frågade. Antagligen var hon inte lycklig med flera av min svar.

Min arbetsledaremam, som var av mörkerhyn, barn, mellersta höjd, ha på sig tjock röd läppstift på hennes kanter och luktade med doft som skulle strövar omkring lawnsstundbarnen som lektes, för att se, om några av oss spoken i vår inföding spontar । som hon bar alltid en trälinjal. Om något av barnen, var funnit inte tala i engelskt, skulle hon lägger på en bot av paisa sex. Hon skulle taken deltagaren till det främsta kontoret för att notera besegrar detaljer. Hon var en hängiven arbetsledare med ett anmärkningsvärt minne.
Hon skulle uppehället som en kor synar på deltagare: på vårt klänning, sätt, renlighet och uppföranden, insida klassrumet och förutom det.

Det var min kusinsyster som fick mig medgett till Welland som den guld- smeden skolar, på pilbågegatan, och hjälpt mig oft och med uppta som omkostnad på. Jag minns den första dagen i skola vividly. Enheten i kapell var oavkortad gunga. Jag gick spring på arrangera och att avbryta förfarandena och berättade ma'm i mitt modersmål i/e Urdu: : ”Den huvudsakliga toalettjaaungaen” gjorde hon mig repetition två gånger eller tre gånger: ”Maj går jag till toaletten”.
Därefter fanns det en uncle som ägare av ett optiskt shoppar. Dagligt skulle han fördelar choklader till deltagare som passerade vid his shoppar.
Vår klänning var blåttflåsande- och gulingskjortan. Bhaijan: Aquil adopterade sonen av min faster, eller den Haqqa chacchaen, den Osman bhaien, en tjänare, som var snarlik en familjemedlem som skulle hämtar mig från skola på 2pm. Skola var i faktum 10-15 noterar går från mitt hem.

En dagAquil bhai på från skolar långt berättade mig att de har köpt ungar hemma. Jag var overjoyed och började till vridningen och hoppet med glädjestunder som går längs trottoaren.

De var tre ungar, vit, bruntet och annan en blandning av bruntet och vit. Det bruna fortleva. Efter ett år eller så stals det. Geten bands till en nedanför lamppost. Jag fästes ganska med geten och klädde med filt mycket ledset för många dagar.


Pojkar kunde endast studien upp till klassificera 2 i skola, så hon fick min skolar ändrande, då jag passerade klassificerar I, och fånget mig medgiven till Ling Liang den engelska kickskolan på Phears Lane। den var en missionär skolar । som den var värderar mig insupa i min missionär skolar gjorde mig misslyckaden i den närvarande funderare för samhälle I, I-förmiddag som söker, och söka samma värderar । där



var överallt, och det endemic problemet till uppehället mig i skola på grund av avgifter upprepade standard i betalning av avgifter, och ackumulation, klänning, skor, bokar skrivböc挥猥挥猥挥䍁╒c佃䵍乏3丼⬺䕎呕剅>ker, och naturligtvis min fattiga kapacitet och dåliga räcker handstil och fattigt vård- på grund av malnutrition. Några av min lärare tänkte att jag led från någon sjukdom och skulle undvik den nära kontakten.
Ändå tänkte min grann och släktingar att jag var intelligent och bra.
Så äntligen togs jag ut ur Ling Liang skolar mid-way, och medgett till ett Urdu medel skola. Jag älskade mitt föregående skolar alla besvärar och oroar och grät trots. Men jag insisterade aldrig min föräldrar l5At mig där, därför att jag klädde med filt medlidande på dem.

Мои самые предыдущие дни
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Я был рожден в Эйприл. Моя мать поставила меня дома в малой угловойой комнате над смотреть многодельную дорогу в 2, котор рассказ delapididated здание, в мусульманском преобладанном местообитании в Kolkata erstwhile великобританская столица Индии
было счастливым домашним, сладостным домом до я приобрел сознавание бессмертного gloom которое охватило нас и все еще stalks я от всей стороны.
Мой отец не мог даже принести гонорары школы Rs. 10 из-за большой семьи consist of 12 возглавило ту включенную зависимую тетушку, и кузенов.

Я сидел вне офиса главы, Aapa ого около меня. Она подготовила меня для интервью; Я не вспоминаю сторону отца. Я вспоминаю мглисто что он сделал меня прочитать от цветастой книги алфавита. Он поговорил к мне английскую язык и вероятно спросил просто вопросы. После come out of офис, я повествовал к Aapa что глава сделала меня прочитать и что вопросы он спросил. Вероятно она не была счастлива с несколько из моих ответов.

Мое mam заведущей было темного complexion, детеныша, средней высоты несло толщиной красный lipstick на ее губах и запахнуло с нюхом, кочевало бы лужайки пока дети сыгранные, для того чтобы увидеть если любой нас спица в нашем । родного языка она всегда носила деревянного правителя. Если любые дети, были найдены не поговорить на английском языке, то она навела бы штраф paisa 6. Она приняла бы студента к главным образом офису к частностям примечания вниз. Она была преданным заведущей с замечательной памятью.
Она держала бы острый глаз на студентах: на наших платье, образах, чистоте и поведениях, внутри класса и снаружи его.

Это было моей сестрой кузена получила меня после того как она впущена к школе Smith золота Welland, на улицу смычка и после того как она помогана мне oft и дальше с расходами. Я вспоминаю первый день в школе vividly. Агрегатом в молельне было полностью качание. Я пошел побежать на этапе, прерывающ продолжения и сказал ma'm в моем родном языке i/e Urdu: : «GLAVNое jaaunga туалета» она сделала мной повторение дважды или thrice: «Май я иду к туалету».
После этого был дядюшка хозяйчик оптически магазина. Ежедневно он распределил бы шоколады к студентам прошли его магазином.
Наше платье было голубым pant и желтой рубашкой. Bhaijan: Aquil приняло сынк сынок моей тетушки или chaccha Haqqa, bhai Osman, холопка которая была довольно членом семьи, fetch я от школы на 2pm. Школа была в действительности 10-15 MINUT гуляет от моего дома.

Одно bhai Aquil дня на дороге от школы сказало мне что они покупали малышам дома. Я был overjoyed и начал переплетать и скакать с утехой пока гуляющ вдоль sidewalk.

Они было 3 малыша, белизна, коричневый цвет и другое смесь коричневого и белизны. Коричневое выдерживать. После одного года или так оно было украдено. Связала козочку к lamppost ниже. Я довольно был прикреплен с козочкой и чувствовал очень унылым на много дней.


Мальчики смогли только изучить до типа 2 в школе поэтому она получила мою школу после того как она изменена когда я прошел типом iего и получил меня после того как я впущен к старшим клаччам средней школы Ling Liang английским на । майны Phears, котор было । школы missionary было значениями я imbibed в моем missionary обучаю сделал мной misfit в присытствыющем обществе я думаю, я изыскивающ и искать такое же значений । везде



там был и эндемичная проблема, котор нужно держать меня в школе из-за гонораров повторила невыполнение обязательства в компенсации гонораров и накопления, платья, ботинок, книги работают книги и of course мои плохое представление и плохое здоровье сочинительства руки и плохих из-за недоедания. Некоторые из моих учителей думали что я терпел от некоторого заболевания и избегу тесный контакт.
Однако мои соседи и родственники думали что я был толковейш и хорош.
Так на последнее я был принят из школы Ling Liang mid-way и впущен к школе средства Urdu. Я полюбил мою ранее школу in spite of полностью тревога и беспокойство и заплакал. Но я никогда не настаивал мои родители препятствовал мне там, потому что я чувствовал жалость на их.

Mijn vroegste dagen
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Ik was geboren in April. Mijn moeder leverde me in de kleine hoekruimte over het kijken de bezige weg in een verhaal twee delapididated thuis de bouw, in een Moslim overheerste plaats in Kolkata was de vroegere Britse hoofdstad van
India het een gelukkig huis, zoet huis tot ik bewustzijn van onsterfelijke mistroostigheid bereikte die ons wikkelde en nog me van al kant besluipt.
Mijn vader kon zelfs school geen prijzen van Rs dragen. 10 wegens grote familie die uit 12 hoofden bestaat die afhankelijke tante, en neven omvatten.

Ik zat buiten het bureau van hoofd, Aapa die naast me wordt gezeten. Zij had me op het gesprek voorbereid; Ik herinner niet het gezicht van vader. Ik herinner hazily dat hij me maakte van een kleurrijk alfabetboek lezen. Hij sprak aan me het Engels en stelde waarschijnlijk eenvoudige vragen. Na het komen van het uit bureau, vertelde ik aan Aapa welk hoofd me maakte lezen en welke vragen die hij heeft gevraagd. Waarschijnlijk was zij niet gelukkig met verscheidene van mijn antwoorden.

Mijn supervisor mam die van donkere teint was, jonge, middenhoogte droeg dikke rode lippenstift op haar lippen en rook met scent, zou zwerven de gazons terwijl de kinderen speelden, om te zien of om het even welk van ons spoke in onze inheemse tong । zij altijd een houten heerser vervoerde. Als om het even welke kinderen, niet werden gevonden sprekend in het Engels, zou zij een boete van paisa zes opleggen. Zij zou de student aan belangrijkste bureau om onderaan details nemen van nota te nemen van. Zij was een specifieke supervisor met een opmerkelijk geheugen.
Zij zou een scherp oog op studenten houden: voor ons kleding, manieren, netheid en gedrag, binnen het klaslokaal en buiten het.

Het was mijn neefzuster die me aan de Gouden Smith School van Welland, bij de Straat van de Boog toegelaten kreeg en me oft en met uitgaven hielp. Ik herinner de eerste dag levendig in de school. De assemblage in chapel was in volledige schommeling. Ik ging lopend op het stadium, onderbrekend de werkzaamheden en vertelde ma'm in mijn moedertaal i/e Urdu: : „Hoofdtoiletjaaunga“ zij maakte me tweemaal of driemaal herhalen: „Mag ik naar toilet“ gaan.
Dan was er een oom de eigenaar van een optische winkel. Elke dag zou hij chocolade aan studenten verdelen die door zijn winkel overgingen.
Onze kleding was blauwe broek en geel overhemd. Bhaijan: Aquil keurde zoon van mijn tante goed of Haqqa chaccha, Osman bhai, een bediende die eerder een familielid was zou, me van de school bij 2pm halen. De school was in feite minuten 10-15 gang van mijn huis.

Bhai van één dagAquil op manier van school vertelde me dat zij jonge geitjes thuis hebben gekocht. Ik was overjoyed en begon met vreugde te verdraaien en te springen terwijl het lopen langs sidewalk.

Zij waren drie bruine jonge geitjes, wit, en andere een mengsel van bruin en wit. Bruine overleefd. Na één jaar of zo werd het gestolen. De geit werd gebonden aan een hieronder lamppost. Ik was vrij verbonden met de geit en voelde zeer droevig voor vele dagen.


De jongens konden slechts tot klasse 2 in de school bestuderen zodat kreeg zij mijn school veranderd toen ik klasse I overging en me aan School van Liang van de Leng de Engelse Hoge bij Phears Steeg । toegelaten kreeg het een missionary school । was het de waarden was die ik in mijn missionary Scholen imbibed maakte me buitenbeentje in de huidige maatschappij die ik heb gedacht, zoek ik en het zoeken van het zelfde taxeert overal ।



daar was en het endemische probleem om me in de school wegens prijzen te houden herhaalde gebrek in betaling van prijzen en accumulatie, kleding, schoenen, boekenoefenboeken en natuurlijk mijn slechte prestaties en het slechte hand schrijven en slechte gezondheid wegens ondervoeding. Sommige van mijn leraren dachten dat ik leed aan één of andere ziekte en dicht contact zou vermijden.
Niettemin dachten mijn buren en verwanten dat ik intelligent en goed was.
Zo uiteindelijk werd ik genomen uit de school van Liang van de Leng halverwege en werd toegelaten aan een middelgrote school Urdu. Ik hield van mijn vorige school ondanks al probleem en de zorg en huilde. Maar ik drong nooit aan mijn ouders om me te laten daar, omdat ik medelijden op hen voelde.

أيامي مبكّرة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
أنا كان [بورن] في أبريل - نيسان. سلّمني أمي [أت هوم] في الغرفة صغيرة زاويّة على ينظر الطريق مشغولة في اثنان قصة [دلبيديدتد] بناية, في مسلمة يسيطر مكان في [كولكتا] الرأس مال [إرستوهيل] بريطانيّة هند
هو كان سعيدة بيتيّة, منزل حلوة حتّى أنا كسبت حالة وعي من ظلام خالدة أنّ غلّفنا وبعد ينتابني من كلّ جانب.
[ب] أبي لم حتّى يمكن أن يحمل مدرسة رسوم [رس]. يترأّس 10/- بسبب أسرة كبيرة يتألّف 12 أنّ عمّة مدرجة متدلّية, وابن عمّ.

أنا جلست خارج المكتب المسؤولة, [أبا] يجلس بجانب ي. هو كان قد أعدّني للمقابلة; أنا لا أتذكّر الوجه الأب. أنا أتذكّر [هزيلي] أنّ جعلني هو قرأت من زاهية أبجدية كتاب. هو تحدّث إلى ي اللغة الانجليزية وعلى الأرجح سأل أسئلة بسيطة. بعد [كم ووت وف] المكتب, روى أنا إلى [أبا] ما مسؤولة جعلني قرأت وما أسئلة هو سأل. على الأرجح [ب] هو لم سعيدة مع عدّة من جواباتي.

ي مشرفة ارتدى [مم] الذي كان من بشرة مظلمة, شباب, إرتفاع متوسّطة أحمر شفاه سميكة حمراء على شفاته وشمّ مع رائحة, جال المروج بينما أطفال يلعب, أن يرى إن أيّ من نا مكبح في نا [نتيف تونغ] । هو دائما حمل مسطرة خشبيّة. إن أطفال [أني وف ث], كان أسّست لا يتكلّم في إنجليزيّة, فرض هو غرامة من ستّة [بيسا]. هو أخذ الطالبة إلى مكتب رئيسيّة إلى بطاقة إلى أسفل تفاصيل. هو كان مشرفة مخصّصة مع ذاكرة ملحوظة.
هو حافظ عين حادّة على طالبات: على نا ثوب, [منّرس], نظافة وتصرفات, في القاعة الدرس وخارج من هو.

هو كان ي ابن عمّ أخت الذي حصلني يعترف إلى [ولّند] نوع ذهب [سميث] مدرسة, في إنحناء شارع ويساعدني [أفت] وفوق مع [إإكسبنسس]. أنا أتذكّر اليوم أولى في المدرسة بشكل مشرق. كان الاجتماع في الكنيسة صغيرة [إين فولّ] أرجوحة. أنا ذهبت يركض على المرحلة, يوقف الإجراءات وقال [م'م] في [نتيف لنغج] ي [إي/] [أوردو]: : "رئيسيّة مرحاض [جونغ]" جعلني هو تكرار مرّتين أو ثلاثا: "شهر ماي يذهب أنا إلى مرحاض".
بعد ذلك كان هناك عمة المالكة من متجر بصريّة. يوميّة وزّع هو شوكولاطة إلى طلبة الذي مرّ بمتجره.
كان ثوبنا لهاث زرقاء وقميص صفراء. [بهيجن]: [أقويل] تبنّى إبنة من عمّتي أو [هكّا] جلبني [شكّها], عثمان [بهي], خادمة الذي كان بالأحرى أسرة عضوة, من المدرسة في [2بم]. كان المدرسة [إين فكت] 10-15 دقائق يمشي من منزلي.

واحدة يوم [أقويل] قالني [بهي] على طريق من مدرسة أنّ هم قد اشتروا جديات [أت هوم]. أنا كنت [أفرجود] وبدأ أن يبرم وقفزت مع سعادة بينما يمشي على طول الرصيف.

هم كانوا ثلاثة جديات, أبيض, بني والأخرى خليط من سمراء وأبيض. السمراء واحدة يبقى. بعد واحدة سنة أو هكذا سرقت هو كان. قيّدت المعزة كان إلى عمود مصباح كهربائيّ أدناه. ربطت أنا كان الى حدّ بعيد مع المعزة و [فلت] جدّا حزينة ل كثير أيام.


فتى استطاع فقط درست حتّى صنف 2 في المدرسة لذلك حصل هو مدرستي يغيّر عندما أنا مررت صنف [إي] وحصلني يعترف إلى [لينغ] [لينغ] [هي سكهوول-] إنجليزيّة في [فرس] درب । هو كان مبشرة مدرسة । هو كان القيم أنا تشرّبت في مبشرتي يعلم جعلني صعوبة تطابق في المجتمعة حاضرة أنا أفكّر, أنا يبحث ويبحث ال نفسه قيم في كلّ مكان ।



هناك كان ومشكلة مستوطنة أن يحافظني في المدرسة بسبب رسوم كرّر تقصير في دفع الرسوم وتراكم, ثوب, أحذية, كتب [إإكسرسس بووك] و [أف كورس] ي [بوور برفورمنس] وسيّئة يد كتابة وصحة فقيرة بسبب حالة سوء تغذية. فكّر بعض من معلماتي أنّ أنا كان عانيت من بعض مرض وتفادى قريبا اتّصل ب.
ومع ذلك ي فكّر جار وقريبات أنّ أنا كنت ذكيّة وجيّدة.
هكذا في أخرى أخذت أنا كان من [لينغ] [لينغ] مدرسة [ميد-وي] واعترفت إلى [أوردو] وسط مدرسة. أنا أحبّت مدرستي سابقة [إين سبيت وف] [ألّ ث] اضطراب وهم وبكى. غير أنّ ألحّ أنا أبدا والدي أن تركني هناك, لأنّ أنا [فلت] شفقة على هم.

The thought of my native place brings nightmares and depression so much that my stomach churns breathing becomes shallow my limbs become numb.It is 12 years or more I have not been home do know who is there and who is not.I am the most coward man in the world. I don't want to hear any news either. Life was a tragedy. The sight of a letter from home made me catches my breath. There was always a bad news and request to do something for my sisters and help for other problems. I am the eldest of all my brothers and sisters. I have changed my address several times. My breast is loaded and heavy and breathing shallow as I write this message. 10/21/07 by shah

Est considéré la maison douloureux
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
La pensée de ma ville natale apporte des cauchemars et la dépression tellement que ma respiration de barattes d'estomac devient peu profonde mes membres deviennent engourdie. C'est de 12 ans ou plus que je n'ai pas étés à la maison savent qui est là et qui n'est pas. Je suis l'homme le plus lâche au monde. Je ne veux pas n'entendre aucune nouvelles l'un ou l'autre. La vie était une tragédie. La vue d'une lettre de maison m'a fait des crochets mon souffle. Il y avait toujours de mauvaises nouvelles et demande de faire quelque chose pour mes soeurs et d'aider pour d'autres problèmes. Je suis le plus vieux de tous mes frères et soeurs. J'ai changé mon adresse plusieurs fois. Mon sein est chargé et lourd et respiration peu profond car j'écris ce message. 10/21/07 par le shah

Se piensa en hogar doloroso
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
El pensamiento de mi lugar nativo trae pesadillas y la depresión tanto que mi respiración de las mantequeras del estómago llega a ser baja mis miembros llega a ser entumecida. Es 12 años o más que no he sido casero saben quién está allí y quién no es. Soy el hombre más cobarde del mundo. No deseo oír ningunas noticias cualquiera. La vida era una tragedia. La vista de una letra del hogar me hizo retenes mi respiración. Había siempre malas noticias y petición de hacer algo para mis hermanas y de ayudar para otros problemas. Soy el más viejo de todos mis hermanos y hermanas. He cambiado mi dirección varias veces. Mi pecho es cargado y pesado y respiración bajo pues escribo este mensaje. 10/21/07 por el shah

Si pensa alla sede doloroso
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Il pensiero del mio posto natale porta gli incubi e la depressione così tanto che la mia respirazione delle zangole dello stomaco diventa poco profonda le mie membra diventa intorpidita. È di 12 anni o più che non sono stato domestico conoscono chi è là e chi non è. Sono l'uomo più codardo nel mondo. Non desidero sentire alcune notizie uno. La vita era una tragedia. La vista di una lettera dalla sede mi ha reso i fermi il mio alito. Ci era sempre lle notizie e una richiesta difettose di fare qualcosa per le mie sorelle ed aiutare per altri problemi. Sono il più vecchio di tutti i miei fratelli e sorelle. Ho cambiato il mio indirizzo parecchie volte. Il mio seno è caricato e pesante e respirare poco profondo poichè scrivo questo messaggio. 10/21/07 da shah

Gedacht an Haus schmerzlich
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Der Gedanke meines Heimatortes holt Alpträume und Tiefstand soviel, daß meine Magenbutterfaßatmung meine Glieder flach wird, wird taub. Es ist 12 Jahre, oder mehr, die ich nicht Haupt gewesen bin, wissen, wem dort ist und wem nicht ist. Ich bin der coward Mann in der Welt. Ich möchte keine Nachrichten hören irgendein. Das Leben war eine Tragödie. Der Anblick eines Briefes aus Haus bildete mich Verriegelungen mein Atem. Es gab immer schlechten Nachrichten und einen Antrag, etwas für meine Schwestern zu tun und für andere Probleme zu helfen. Ich bin aller meiner Brüder und Schwestern das älteste. Ich habe meine Adresse mehrmals geändert. Meine die flach Brust ist geladen und schwer und Atmung, da ich diese Anzeige schreibe. 10/21/07 durch shah

É pensado do repouso doloroso
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
O pensamento de meu lugar nativo traz nightmares e o depression tanto que meu respirar dos churns do estômago se torna raso meus membros torna-se numb. É 12 anos ou mais que eu não fui home sabem quem estão lá e quem não é. Eu sou o homem o mais coward no mundo. Eu não quero ouvir nenhuma notícia qualquer um. A vida era uma tragédia. A vista de uma letra do repouso fêz-me prendedores minha respiração. Havia sempre umas notícias e um pedido maus fazer algo para minhas irmãs e ajudá-lo para outros problemas. Eu sou o mais velho de todos meus irmãos e irmãs. Eu mudei meu endereço diversas vezes. Meu peito é carregado e pesado e respirar raso porque eu escrevo esta mensagem. 10/21/07 pelo shah

Tänks av hem smärtsamt
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Tanken av min inföding förlägger kommer med mardrömmar, och fördjupningen, att mitt andas för magemjölkkannor blir grunt min limbs, blir så mycket numb. Det är 12 år, eller mer som jag inte har varit hemmet, vet vem är där och vem inte är. Förmiddag I den mest fegismanen i världen. Jag önskar inte att höra någon nyheterna endera. Liv var en tragedi. Sikten av en märka gjorde hemifrån mig fångar min andedräkt. Det fanns alltid en dåliga nyheter och en förfrågan att göra något för min systrar och för att hjälpa för andra problem. Förmiddag I det äldst allra min syskongrupper. Jag har ändrat mitt tilltalar flera tider. Mitt bröst laddas och den grunda skurkrollen och andning, som jag skriver detta meddelande. 10/21/07 av schahen

Думает дома тягостно
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Мысль моего родного места приносит кошмары и нажатие so much что мои маслобойки живота дышая будут отмелыми мои лимбы будет онемелым. 12 лет или больше, котор я не домашний знают там и не. Я буду самым трусливым человеком в мире. Я не хочу услышать любые новости то. Жизнью был трагизм. Визирование письма от дома сделало мной задвижки мое дыхание. Был всегда плохие новости и запрос сделать что-то для моих сестер и помочь для других проблем. Я самыми старыми всех моих братьев и сестер. Я изменял мой адрес несколько времен. Моя грудь нагружена и тяжела и вздохнута отмелая по мере того как я пишу это сообщение. 10/21/07 shah

De gedachte van huis is pijnlijk
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
De gedachte van mijn inheemse plaats brengt nightmares en de depressie zo veel dat mijn maagkarntonnen die mijn lidmaten ademen ondiep wordt wordt numb. Het is 12 jaar of meer ben ik niet naar huis geweest weet wie daar is en wie niet is. Ik ben de meeste lafaardman in de wereld. Ik wil geen nieuws ook niet horen. Het leven was een tragedie. Het gezicht van een brief van huis maakte me vangsten mijn adem. Er waren altijd slecht nieuws en verzoek om iets voor mijn zusters te doen en voor andere problemen te helpen. Ik ben het oudst van al mijn broers en zusters. Ik heb mijn ad